COLUMN : DE DODE MAN
Tot drie dagen geleden had ik nog nooit iets uit een krant geknipt. Ik zie het wel eens bij andere mensen, als ik gebruik maak van hun toilet: leuke berichtjes op de deur geplakt. Het is net als met de kleine potloodstreepjes in tweedehands boeken: je begrijpt er vaak niets van. De vorige lezer zette een uitroepteken in de kantlijn en heeft een passage onderstreept. Je leest: ‘Robert schilde de grapefruit en keek daarna om zich heen.’
Wat bewoog de lezer om dat uitroepteken te zetten? Schilde hij ooit zelf een grapefruit en dacht hij toen aan zijn studerende dochter, die hij nog maar zo weinig ziet? Waarom dat uitroepteken? Weet hij wat het is, om iets te pellen en niet eens te weten wat. Als je maar bezig bent en niet hoeft na te denken. Wat ontroerde de vorige lezer?
Drie dagen geleden heb ik voor het eerst iets uit een krant geknipt. Het stond op pagina 2. Ik las het bericht, stond op, zocht een schaar en knipte. Ik dacht niet aan de tekst op pagina 1. Het maakte niet uit wat ik onherstelbaar beschadigde. Dit bericht was belangrijk. Het ligt nu voor me.
De kop luidt: Nederlander dood in wijngaard Italië. De eerste zin: Nederlander Egbert Baas is donderdagavond dood aangetroffen in een wijngaard in het Noord-Italiaanse Trentino. De voorlaatste zin luidt: ‘Hoe en wanneer de man in Italië terechtkwam, is onduidelijk.’ In het bericht is tevens te lezen dat Egbert Baas 30.000 euro contant geld bij zich had en uiteindelijk is gestorven omdat hij de drang tot eten en drinken verloren had.
Ik zie hem steeds maar liggen, op zijn buik, tussen de wijnstokken. Een Nederlander tussen Italiaanse druiven. Het bewustzijn verloren met zijn wang op de aarde en daarna de dood. Wat zocht hij? Hoe kwam hij in Italië? En waarom juist daar? Wanneer verlies je de drang om te eten en te drinken?
Dat knipseltje vlak voor me, het is als het potloodstreepje in een boek. Ik las het bericht en het zette mij meteen in beweging. Op zoek naar een schaar. Waarom? Ik lees het nog eens over. Blijkbaar gaat dit bericht over mij.
Is het de angst om alleen – zonder een geliefde die je hand vast houdt – te sterven in een Italiaanse wijngaard. Angst dat je je drang verliest. Angst voor de onvoorspelbare, fatale reis. Niet willen sterven in Holland.
Het televisieprogramma Ik vertrek, als ik er naar kijk ben ik minimaal twee dagen in de war. Twee volwassenen op een stuk land. Zij gaan een camping in Frankrijk beginnen. Hun kinderen staan er doodsbang naast.
Die kinderen dat ben ik. Die dode man, dat ben ik. Maar waarom?
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.
COLUMN : DE DODE MAN
Tot drie dagen geleden had ik nog nooit iets uit een krant geknipt. Ik zie het wel eens bij andere mensen, als ik gebruik maak van hun toilet: leuke berichtjes op de deur geplakt. Het is net als met de kleine potloodstreepjes in tweedehands boeken: je begrijpt er vaak niets van. De vorige lezer zette een uitroepteken in de kantlijn en heeft een passage onderstreept. Je leest: ‘Robert schilde de grapefruit en keek daarna om zich heen.’
Wat bewoog de lezer om dat uitroepteken te zetten? Schilde hij ooit zelf een grapefruit en dacht hij toen aan zijn studerende dochter, die hij nog maar zo weinig ziet? Waarom dat uitroepteken? Weet hij wat het is, om iets te pellen en niet eens te weten wat. Als je maar bezig bent en niet hoeft na te denken. Wat ontroerde de vorige lezer?
Drie dagen geleden heb ik voor het eerst iets uit een krant geknipt. Het stond op pagina 2. Ik las het bericht, stond op, zocht een schaar en knipte. Ik dacht niet aan de tekst op pagina 1. Het maakte niet uit wat ik onherstelbaar beschadigde. Dit bericht was belangrijk. Het ligt nu voor me.
De kop luidt: Nederlander dood in wijngaard Italië. De eerste zin: Nederlander Egbert Baas is donderdagavond dood aangetroffen in een wijngaard in het Noord-Italiaanse Trentino. De voorlaatste zin luidt: ‘Hoe en wanneer de man in Italië terechtkwam, is onduidelijk.’ In het bericht is tevens te lezen dat Egbert Baas 30.000 euro contant geld bij zich had en uiteindelijk is gestorven omdat hij de drang tot eten en drinken verloren had.
Ik zie hem steeds maar liggen, op zijn buik, tussen de wijnstokken. Een Nederlander tussen Italiaanse druiven. Het bewustzijn verloren met zijn wang op de aarde en daarna de dood. Wat zocht hij? Hoe kwam hij in Italië? En waarom juist daar? Wanneer verlies je de drang om te eten en te drinken?
Dat knipseltje vlak voor me, het is als het potloodstreepje in een boek. Ik las het bericht en het zette mij meteen in beweging. Op zoek naar een schaar. Waarom? Ik lees het nog eens over. Blijkbaar gaat dit bericht over mij.
Is het de angst om alleen – zonder een geliefde die je hand vast houdt – te sterven in een Italiaanse wijngaard. Angst dat je je drang verliest. Angst voor de onvoorspelbare, fatale reis. Niet willen sterven in Holland.
Het televisieprogramma Ik vertrek, als ik er naar kijk ben ik minimaal twee dagen in de war. Twee volwassenen op een stuk land. Zij gaan een camping in Frankrijk beginnen. Hun kinderen staan er doodsbang naast.
Die kinderen dat ben ik. Die dode man, dat ben ik. Maar waarom?
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.
